**Woensdag 20 Augustus 2014**

Er is intussen nogal wat veranderd in ons leventje.  Vorig jaar heb ik(Maarten)  de baan gekregen van Fleet Manager voor Tucan, en Marsha is tegenwoordig werkzaam als Tailer made specialist, ook voor Tucan. We wonen alweer een jaar in Cusco. We kunnen dus wel zeggen dat we aardig gesetteld zijn. Dit wil echter niet zeggen dat we ons zeilende leventje opgezegd hebben. We kunnen nu sparen, en doen een berg ervaring op in de wereld die overlanding heet.Voor mij (Maarten) is Fleet Manager de ideale baan. Ik heb de leiding over 7 chauffeurs, drie monteurs (Peruaans) en 8 trucks, met het bijbehorende truckpark. Ook al het papier werk zoals verzekeringen en vergunningen behoort tot mijn werk. Af en toe kan ik nog eens de weg op wanneer er een transit gereden moet worden, of als er ergens een emergency is met een groep of truck. Ook Marsha is erg gelukkig met haar baan en zij houdt zich dagelijks bezig met het samenstellen van individuele reizen door Zuid Amerika.
Heel langzaam beginnen we weer plannen te maken om het zeilen met de Vida op te pakken. Wanneer is nog niet zeker.
We zijn erg blij dat we de mogelijkheid aan hebben gegrepen om destijds in Zuid Amerika te gaan werken. We hebben hier veel vrienden ontmoet, en Zuid Amerika kennen we intussen als onze broekzak.

Vanaf nu zullen we jullie weer op de hoogte houden van al onze belevenissen via onze blogspot
sy-vidavagabunda.blogspot.com



**Zondag 12 Mei 2013**

Een terugblik 5 jaar na vertrek.

Op 10 mei 2008 vertrokken wij uit jachthaven het Lunegat voor een reis om de wereld met onze Vida. In drie jaar de wereld rond. Dat was ons plan. Het liep allemaal wat anders  en nu 10 mei 2013, precies vijf jaar later, zijn we even terug in Nederland voor het overlijden van Marsha haar moeder en bezoeken we vrienden.
Nu we al vijf jaar onderweg zijn is het leuk om eens terug te kijken op onze reis. Wij vertrokken destijds met een dubbele agenda. We wilden in drie jaar de wereld rond, maar ook wilden we op zoek naar “de plek” om samen iets op te bouwen. Die termijn van drie jaar was gebaseerd op ons budget. Het eerste jaar van onze reis was niet altijd even prettig. We kwamen uit een luxe positie waarbij we geen financiële zorgen hadden. Nu moesten we opeens leven van een krap budget, maar ook moesten we onszelf losmaken van het leven met planning en agenda’s. Iets wat makkelijker klinkt dan het is. In drie jaar de wereld rond betekent plannen en varen met strakke schema’s. In Noord Spanje zei iemand ooit tegen ons; “jullie mogen wel opschieten anders haal je dat nooit om in drie jaar de wereld rond te zeilen”. Wanneer we daar nu aan terug denken moeten we erg hard lachen, maar destijds gaf dat een enorme druk. Vertrekken moet je leren, maar onderweg zijn ook. Het is waarschijnlijk makkelijker wanneer je vertrekt voor een korte periode van bijv. een jaar en ook weet dat bij terugkomst (thuiskomst) er weer een baan is en een huis, en vrienden. Kortom je stapt tijdelijk uit je leven om daarna alles weer op te pakken. Ook helpt het wanneer je vertrekt en al door de wol geverfd bent. Wij hadden erg weinig zeil en reis ervaring. Natuurlijk waren we vaak op vakantie geweest, maar dat is geen reizen. Nee het viel allemaal niet mee, en in plaats van vast te houden aan ons schema besloten we dat los te laten, en zijn we de Middellandse zee in gegaan. Dit was één van de beste keuzes die we gemaakt hebben. Op die manier kwamen we los van de strakke planning die we hadden, en konden we meer energie steken in onze relatie. Ook waren we meer op onszelf in plaats van meevaren met de vertrekkers. Begrijp me niet verkeerd, het is super gezellig om met z’n allen te gaan eten, in de kroeg te zitten en te borrelen. Maar dat kost ook allemaal geld, en iedere vertrekker heeft een ander budget. Het was voor ons onmogelijk om vast te houden aan ons budget, mede door dat soort dingen. Ergens aankomen, auto huren omgeving bekijken, uit eten met elkaar, planning maken en weer verder. Dat was vaak hoe het ging. Ook de “steiger politiek” is niet iets wat wij fijn vonden. “We moeten nu weg want morgen waait het 30 knopen” is zo’n voorbeeld. Met een aantal boten bij elkaar worden dat soort dingen besloten. Nu doen we dat niet meer, en trekken we ons eigen plan.
Oud en nieuw 2008 lagen we in Ceuta, voor ons het begin van een mooie tijd in de Middellandse zee. Volgens de boeken en pilots is het niet verstandig om in de winter in de Middellandse zee te gaan varen maar wij delen die mening niet. Er is altijd een haven in de buurt, schuilen bij slecht weer is daardoor altijd mogelijk. Prachtige zeiltochten hebben we gemaakt in de winter, en tijdens het vroege voorjaar lagen we op de Balearen. Langzaam aan begonnen we ons steeds relaxter te voelen en gingen we meer genieten van ons vrije leventje. Op Sicilië zijn we gaan nadenken over het vervolg van de reis, en in Tunesië hebben we het besluit genomen niet door te varen richting Griekenland en Turkije maar terug te zeilen richting de straat van Gibraltar en zo weer de Atlantische oceaan op te gaan.
Nu vier jaar later ligt de Vida op Trinidad, en spekken wij de boordkas door te werken in Zuid Amerika als overland driver en tourleader voor expedities over dit prachtige continent. We kijken terug op vijf prachtige jaren, en zijn blij dat we de tijd hebben genomen om te reizen.  Toen we op de Canarische eilanden lagen hebben we momenten gehad dat de bodem van de boordkas wel heel erg in zicht kwam. Wanneer je open staat voor nieuwe plannen en ideeën is er bijna altijd wel een oplossing. Wij hebben twee seizoenen kunnen werken in Turkije als schipper en flottielje leider. Dit gaf ons wat lucht, en het was een mooie ervaring.
De tijd hebben om een plek om je heen te laten groeien is iets waar wij erg van kunnen genieten. Aankomen en een paar dagen ergens blijven voelt voor ons hetzelfde als ergens langsvaren, of langskomen. Terugkomen in Nederland lijkt steeds moeilijker te worden.  Nu we in Nederland zijn lijkt het of we hier niet helemaal meer passen. We moeten integreren in de machine die Nederland heet.  De crisis, terrorisme dreiging, de regelgeving, de consumptie maatschappij, de drukte, de snelheid van het leven. Het is allemaal weer even wennen voor ons en we kijken onze ogen uit.
Eind juni vliegen we terug naar Zuid Amerika waar we ons zo thuis voelen. Zoals het er nu naar uitziet gaan we in april 2014 terug naar de boot en zullen we weer gaan zeilen. Zonder vaste planning, met een open mind. Alles is mogelijk en we hebben vertrouwen in onszelf en elkaar.



**Dinsadg 14 Augustus 2012**

Afgelopen week in Potosi (Bolivia) ben ik samen met wat gasten van onze groep een zilvermijn gaan bezoeken.  Wat ik daar heb gezien is onvoorstelbaar. De omstandigheden waarin de mensen moeten werken zijn beestachtig. Op 4000 meter hoogte zijn we de mijn ingegaan. In het begin ging het nog wel, maar hoe dieper we de mijn ingingen hoe warmer het werd (45 graden).De meeste mensen hebben het op deze hoogte een beetje benauwd en zijn snel buiten adem. Ook ik, en het was voor mij erg zwaar om door alle gangen te lopen en vooral veel  te kruipen of gehurkt te moeten lopen. Met mijn 1,89m ben ik een stuk langer dan de meeste Bolivianen. Ik was dan ook erg blij om na 4 uur weer daglicht te zien. Last van claustrofobie heb ik niet, maar dit was wel op het randje. Ik herinner me nog een moment, dat we in een gang even moesten stoppen. Ik kon alleen maar op mijn hurken zitten, omdat er boven me en naast me geen ruimte was. Door de hoogte en het buiten adem zijn werd ik wat duizelig, en was dan ook erg blij toen een paar 100 meter verderop weer genoeg ruimte was om mezelf even te strekken. Maar eigenlijk mag ik hierover niet klagen. Wanneer je de mijnwerkers ziet springen de tranen in je ogen. De zilvermijn in Potosi heeft 400 ingangen, en er werken 16000 mensen. (Dit is geen typ fout!) De meeste beginnen op 15 jarige leeftijd in de mijn te werken. De gemiddelde leeftijdsverwachting van een mijnwerker hier is 45 jaar. Doordat het zo warm is binnen en doordat de mijn zo hoog ligt dragen de mijnwerkers ook geen stofkapjes, omdat het ademhalen dan nog zwaarder is.
Tijdens dit bezoek heb ik nog even teruggedacht aan de tragedie in Chili in 2010. Daar is toen een mijn ingestort, en hebben mijnwerkers 62 dagen vast gezeten. Via een piep klein gaatje zijn ze toen voorzien van eten en drinken.
Helaas heb ik geen foto’s maar misschien komen die nog op de site.

Een andere treurige kant van Zuid Amerika is natuurlijk de armoede. Hier kijkt niemand naar je om wanneer je arm bent en op straat moet leven. Toen we gisteren van La Paz(Bolivia) naar Puno(Peru) reden kwamen we door het chaotische en smerige El Alto. Toen we vast stonden in de verkeers chaos en ik even naar Marsha keek zag ik dat ze moest huilen. Ze wees me op een man die op de stoep zat, werkelijk tussen het afval in. In eerste instantie viel het mij niet op omdat de man geheel opging in het afval. Mensen stapten gewoon over hem heen en deze man is geen uitzondering op wat wij hier in Zuid Amerika zien. Zeker in Bolivia heerst verschrikkelijk veel armoede. Het is dan soms ook moeilijk om te zeggen dat Bolivia ons favoriete land is. Waar wij kunnen helpen doen we dat. Meestal wanneer we met de groep een truck lunch hebben onderweg zijn er altijd wel straat kinderen of volwassen zwervers (een rot woord) die op een afstandje staan te kijken. Wij brengen dan altijd wat eten naar hun toe. Zo ook gisteren toen we een man blij konden maken met allerlei eten wat we voor hem hadden klaargemaakt. Ook de straat kindertjes proberen we altijd blij te maken. Toen ik (Maarten) gisteren de truck had geparkeerd liep er een oud vrouwtje alle restjes eten van het busstation op te rapen. Ook nu was het weer hartverscheurend om te zien, en toen ik haar de 10 manderijnen, 2 broden en 3 yoghurtjes gaf die wij over hadden van de luch was de dankbaarheid van haar te groot. Ik heb haar toen proberen uit te leggen dat ze mij niet moest bedanken, tenslotte ben ik te gast in haar land.
Wij rijden met zo’n dikke gele truck door heel Zuid Amerika en natuurlijk zijn wij stinkend rijk in de ogen van de lokale bevolking. Ik hoop dan ook altijd dat de gasten die wij door Zuid Amerika rijden ook de schaduw kant zien van dit continent. Zuid Amerika is een continent met een ongekende schoonheid qua natuur en zeker de ruigheid van Bolivia is oogverblindend. Maar het is ook een heel hard continent, waar veel mensen moeten knokken om te overleven.
Wanneer wij terugkijken op Nederland kunnen we alleen maar denken,
wat een contrast!!

 
**Vrijdag 1 Juni 2012**

Alles gaat z’n gangetje. Het leven hier in Zuid Amerika is niet slecht en we voelen ons hier lekker. Natuurlijk hebben we wel onze voorkeur wat betreft bevolking en landen. Bolivia is een heerlijk land met zeer vriendelijke bevolking, maar ook de wetlands van Argentinië zijn fantastisch. Op dit moment zitten we al geruime tijd in de Andes op hoogtes tussen de 3000 en 4500 meter. Dat is behoorlijk vermoeiend. Ademhalen gaat moeilijker, en ook hebben we wat last van slapeloosheid. We kijken er dus naar uit om weer terug te keren naar zee niveau. Zaterdag vertrekken we naar Arequipa, en vandaar zullen we afdalen naar zee niveau en verder rijden langs de Pacific coast met als eind bestemming Lima. Dat betekent ook dat de korte broek weer uit de tas kan komen. Ook iets waar we naar uit kijken. Nog steeds zijn we regelmatig verbaasd over de afstanden die we hier afleggen. Om een vergelijking te maken met Europa, we rijden soms in een paar dagen van Nederland naar Turkije, en dan via Moskou weer verder. Het onderhoud aan de truck begint routine te worden nu ik (Maarten) weet waar de zwakke plekken zitten. De expedities verlopen heerlijk soepel, ons Spaans wordt beter, we weten waar de kantoortjes zitten op de grens overgangen, we voelens ons thuis tussen de lokale bevolking, we beginnen het personeel in de hotels te kennen, weten waar we lekker en als tourdriver en leader gratis kunnen eten, en de collega’s op het kantoor in Peru zijn allemaal erg prettig om mee samen te werken. Er zitten in Zuid Amerika natuurlijk nog meer organisaties die hetzelfde doen, en ook met deze collega’s is het altijd prettig. Je komt elkaar soms onderweg tegen en daar waar je kunt help je elkaar of maak je een praatje. Het is hier anders dan in Europa, en stress of tijdsdruk zijn hier absoluut niet aan de orde. Wanneer we mensen van buitenaf inschakelen zoals monteurs, liegen we altijd over de dag en tijd van vertrek. Door ervaring weten we inmiddels dat de lokale bevolking alles altijd tot op het laatste moment uitstelt, en dan meestal niet op tijd klaar is met hun werk. Iets wat soms frustrerend is, maar waar we steeds beter mee om kunnen gaan.

**Vrijdag 23 Maart 2012**

Een stukje voor de truckers,

welke chauffeur droomt er nou niet van. Rijden over Amerikaanse wegen met overal van die prachtige trucks om je heen. Zuid Amerika is een waar truckers paradijs. Er is enorm veel transport, en de meeste chauffeurs hebben schitterende trucks tot hun beschikking, met slaap cabines waar je in Europa alleen maar van kan dromen. Natuurlijk rijden er ook oudere trucks rond, en zeker in Peru komen we dagelijks oude vrachtwagens uit Nederland tegen. Meestal met de reclame van het bedrijf of de naam van de eigenrijder er nog op. Binnenkort neem ik eens een foto van een oude Nederlandse truck en zal deze opsturen naar Truckstar. Het lijkt me toch leuk om als chauffeur je truck terug te zien in Peru. De Pan American highway  is voor mij natuurlijk geweldig om overheen te rijden, maar ook het Andes gebergte is fantastisch. Er zitten bergpassen bij van over de 4000 meter.  Regelmatig staan er door regenval stukken onder water of liggen er rotsblokken op de weg. Ook het off road rijden hoort er hier bij. Zeker in Bolivia zijn veel wegen niet geasfalteerd. De trucks hebben erg veel te leiden onder deze omstandigheden, en kapotte luchtbalgen, lekke banden, gebroken bouten van  schokdempers enz. behoren wel een beetje tot de standaard problemen.
Op dit moment zijn we onderweg voor een trip van 10.000 km van Lima (Peru) naar Buenos Aires (Argentinie). We zullen dan ook de landen Bolivia, Brazilie en Paraguay aandoen. Deze trip doen we ook in omgekeerde volgorde. Wanneer we deze trip een paar keer hebben gedaan zullen we begin van het nieuwe seizoen (Zomer en winter zijn hier omgekeerd aan Nederland) naar Patagonie gaan. Iets waar wij ook erg naar uitkijken. Ik heb een Mercedes Actros 2540 gekregen, maar  deze is nu in onderhoud.  De computer geeft erg veel problemen mbt de versnellingsbak. De sensoren in de handrem zullen vervangen moeten worden, en ook krijg ik een fout melding van de parameters. Waarschijnlijk zullen we veel bedrading en sensoren moeten vervangen met behulp van een mercedes dealer monteur. Het is hier helaas wel erg ingewikkeld om computergestuurde problemen van de truck op te lossen. Er is maar een computer, en die wisselt ook nog eens  over een gebied van zo’n 600 km tussen de verschillende dealers. Ook zijn de meeste monteurs niet echt thuis in computer problemen.  Op dit moment heb ik een Mercedes 1625 bij. Een oud beestje met maar 250 pk. En een handgeschakelde 6 bak met splitter. Zeker in het Andes gebergte is dat hard werken. Toch is het prettig dat alles mechanisch is, en er geen kans bestaat op computer storingen. Er zitten twee tanks op van 50 gallon (250 liter) per stuk en deze zijn boven elkaar bevestigd. Dus geen aanzuigtank, maar een simpel kraantje dat je open moet zetten zodat de diesel van de bovenste in de onderste tank loopt. Wel in de gaten houden dus wanneer de onderste tank bijna leeg is, en het kraantje niet open laten staan. Deze trip gaat ook langs Cusco, waar het kantoor zit. Zoals het er nu naar uitziet zullen we daar wisselen van truck en zal ik mijn eigen truck meenemen naar Buenos Aires. In Cusco heb ik negen dagen de tijd om de problemen op te lossen met de parameters. In die tijd zijn de gasten op Inca trail en naar de Jungle in de Amazone. Marsha zal meegaan op deze excursies, en ik zal dan aan de truck werken.
We hebben het hier goed naar onze zin en het is een fantastische ervaring. Natuurlijk is het weleens wat minder, maar we zitten n u eenmaal in Zuid Amerika, en hier gelden andere regels, voor zover die er al zijn. Wat het verkeer betreft zijn ze hier echt knetter gestoord. Zeker in de grote steden krioelt het door elkaar en iedereen toetert er maar op los. We zien enorm veel ongelukken en zelf heb ik ook al een ongeluk meegemaakt terwijl ik in de taxi zat. Nou ja taxi, een fiat die van ellende uit elkaar viel. Op een rotonde maakte de taxi chauffeur een noodstop en knalde er iemand bij ons achterop. Hele fiatje in de prak. Er wordt nog geeneens niet gestopt. Alleen maar gescholden en zolang ze nog kunnen rijden, gaan ze gewoon door. Dan hebben ze ook nog de tuk tuk. Dit zijn kleine drie wielertjes die zich weer tussen de rest begeven. Deze camikaze piloten zijn helemaal levensmoe en zouden niet misstaan in een james bond film. We laten ons niet gek maken en met onze dikke truck eisen we ons plekje in het verkeer wel op!

**Maandag 12 Maart 2012**
 
De eerste twee weken in Zuid Amerika zitten erop. We hebben enorm veel indrukken opgedaan, en veel, heel veel kilometers gereden. Wat moet ik (Maarten) als tour driver hier nu over vertellen. Zuid Amerika is een bijzonder continent, en het lijkt me dan ook beter dat Marsha hierover vertelt. Tenslotte is zij ook de tour leader, en de big boss tijdens onze expedities.

Tja, waar zal ik (Marsha) eens mee beginnen?
Tijdens de eerste dagen in Argentinië viel het op hoe dunbevolkt het platteland is. De bevolking concentreert zich rond Buenos Aires en na een paar uur rijden buiten de stad zit je echt in ‘in the middle of no where’. Een uitgestrektheid die we niet kennen in Nederland, waar elk stukje grond van iemand is of ergens voor wordt gebruikt.  Hier is het land nog vlak, maar naarmate we dichter bij de grens met Bolivia komen zien we de eerste bergen van de Andes. Voor onze week opleiding op kantoor vliegen we van Salta (NW Argentinie) naar  La Paz (Bolivia) en dan de bus naar Cuzco (Peru). Met het vliegen van zeeniveau naar een hoogte van 3600 meter hebben we de eerste uren in La Paz duidelijk last van hoogteziekte. Het lichaam heeft op grote hoogte last met zuurstofopname. Een steil straatje omhoog lopen naar het hotel zorgde voor suizende hoofden. Even rustig aan doen dus. Veel hebben we niet gezien van La Paz, de volgende ochtend om 05.30 zaten we al op het busstation om als eerste een kaartje te kunnen kopen voor de bus naar Cuzco. Van reserveringen via internet hebben ze hier nog niet gehoord. Toch zien we veel verschillen met bv Argentinie. De bevolking is kleiner, donkerder van huidskleur en de vrouwen dragen de welbekende veelkleurige doeken en bolhoedjes. In Paraguay zagen we een grote overgang in het straatbeeld. Vergelijkbaar met Bolivia en Peru, waar ze armoedige huisjes bouwen. Het vee staat langs de kant van de weg aan een touw gebonden. Veel vervoer gaat via een soort fietskar, een luxe uitvoering wordt gebruikt als taxi. Tijdens onze taxirit van het vliegveld naar centrum La Paz zagen we nagenoeg geen enkele normale auto. Ontelbare (taxi)busjes krioelden door de straten waar geen verkeersregels lijken te gelden. Met de opleidingstour van afgelopen twee weken (een echte tour met gasten en tourleader en driver, waar wij vervroegd uitstapten) kwamen we ook in Asuncion, Paraguay. Een uitgestrekte stad met als voorwijken arme krotjes en met golfplaten bedekte winkeltjes en standjes. Heel veel bandenboertjes en werkplaatsen voor brommers. In het centrum van de stad deden de winkels mij een beetje denken aan Marokko. Een beetje van alles en zonder enige logica. Zo liep ik in een kledingwinkel waar alle maten en kleuren door elkaar op het rek hangen tegen een grote stelling aan met allemaal thermosflessen…??? In de aanloop naar het centrum reden we door de villawijk, waar bij elk huis een bewaker met serieus geweer stond. Ook bij alle bankkantoren staat iemand met een schietijzer. Toch goed te merken dat het land nog niet zo lang geleden uit het isolement van een dictatuur kwam. Ook in Peru zien we de veelkleurige klederdracht van de lokale bevolking en veel armoedige huisjes langs de weg. In Cuzco aangekomen zien we echter een prachtige stad. Het is de voormalige hoofdstad van de Inca’s. Grotendeels vernietigd door de Spanjaarden die de onderstellen van de Incagebouwen gebruiken om hun bouwwerken op te zetten. Veel toeristen die komen dan ook speciaal voor de oude Inca stad in de Andes niet ver van Cuzco: Machu Picchu. Die is te bereiken via één van de vele Incapaden.
Nog iets wat ons niet is ontgaan:  de temperaturen in de verschillende gebieden. Argentinië had een aangenaam warm klimaat, in Asuncion was het ondoenlijk warm met 37 graden. In La Paz was het 6 graden, en hier in Cuzco overdag 18 en ’s avonds 7. Brrrr.